Dopiero potwierdzenie przez RFN polskiej granicy zachodniej na Nysie Łużyckiej i Odrze, a ostatecznie transformacja ustrojowa lat 80-tych i 90-tych stworzyły warunki do większego zainteresowania niepolską przeszłością Dolnego Śląska, w tym upamiętnieniem bitwy pod LutyniąStanisław Rosik, "Piana na gumowym torcie...". Wokół obchodów 250. rocznicy bitwy w Lutyni (2007). Problem kształtowania pamięci, [w:] "Bitwa pod Lutynią (1757). Historia i tradycja", red. Rościsław Żerelik, Stanisław Rosik, Grzegorz Borowski, Wrocław 2010, s. 169-171. .
Po 1945 roku Lutynia znalazła się w granicach państwa polskiego. Dotychczasowa ludność niemiecka została stopniowo wysiedlona, a do miejscowości zaczęli napływać nowi osadnicy z różnych regionów Polski, w tym z Kresów WschodnichJadwiga Rybacka, Historia Lutyni, Lutynia 2001, str. 37..
W 1946 roku utworzono gminę Lutynia obejmującą trzynaście gromad: Lutynię, Błonie, Bogdaszowice, Chmielów, Gałów, Jarząbkowice, Karczyce, Łowęcice, Radakowice, Wróblowice, Ramułtowice, Zakrzyce i ŻarJadwiga Rybacka, Historia Lutyni, Lutynia 2001, str. 42-43.. W 1975 roku gromadę przyłączono do gminy Miękinia.