W połowie XIX wieku pojawiła się informacja, że w Szańcu istniał zbór braci polskichBaliński M., Lipiński T., Starożytna Polska pod względem historycznym, geograficznym opisana, Warszawa 1844, t. 2, cz. 2, s. 369.Wiślicki J., Opis Królestwa Polskiego pod względem historycznym, statystycznym, rolniczym, fabrycznym, handlowym, zwyczajowym i obyczajowym z rycinami, t. 2, Warszawa 1850, s. 43., jednak opis kościoła i parafii w Szańcu dokonany w 1664 roku przez kurię krakowską, jak również akta synodów różnowierczych zdecydowanie zaprzeczają tej tezieKalina D., Płaski R., W sprawie domniemanego zboru ariańskiego w Szańcu, [w:] Szaniec – dziedzictwo kulturowe, pod red. D. Kaliny, Szaniec-Kielce 2016, s. 111-116..
W XVI w. Szaniec należał do rodziny Padniewskich. Następnie jego właścicielami byli Piaseccy i Myszkowscy. Ostatni z Myszkowskich, Józef Władysław, w 1726 r.Jan Wiśniewski, Historyczny opis kościołów, miast, zabytków i pamiątek w stopnickiem., Kielce 2000, s. 284. założył w pobliskich lasach klasztor kamedułów z drewnianym kościółkiem (tam zresztą go pochowano), który jednak nie dotrwał prawdopodobnie nawet do końca XVIII w.
W 1727 roku wraz z całą ordynacją pińczowską przeszedł w ręce Wielopolskich, a po jej zmniejszeniu Szaniec sprzedano rodzinie Olrychów (w I poł. XIX w.