Krążowniki typów Dido i Atlanta miały wymiary i opancerzenie odpowiadające małym krążownikom lekkim. Ich przeznaczeniem jednak w założeniu nie była walka z okrętami wroga, chociaż w praktyce do tego też były używane. Brytyjskie krążowniki przeciwlotnicze działały aktywnie podczas II wojny światowej, przede wszystkim na Morzu Śródziemnym, odnosząc spore straty - głównie zadane przez okręty podwodne, lecz także przez lotnictwo. Jedyne dwa amerykańskie utracone okręty tego typu (USS "Atlanta" i USS "Juneau") zatopione zostały w bitwie pod Guadalcanalem w wyniku uszkodzeń odniesionych w starciach z okrętami nawodnymi i okrętem podwodnym.
Ponadto, podczas wojny Brytyjczycy przebudowali 8 statków handlowych na okręty, które można określić jako pomocnicze krążowniki przeciwlotnicze, używane do osłony konwojów. Ich uzbrojenie stanowiło 6-8 dział uniwersalnych 102 mm w podwójnych stanowiskach Mk XIX i działka małokalibrowe. Warto zauważyć, że również polski duży niszczyciel ORP "Błyskawica" po przezbrojeniu w Wielkiej Brytanii otrzymał zestaw uzbrojenia odpowiadający krążownikom przeciwlotniczym typu C (8 dział 102 mm), z wyjątkiem armat małokalibrowych.