szwedzkie krążowniki lekkie typu Tre Kronor, brytyjskie typu Tiger, holenderskie typu De Zeven Provinciën). Najsilniej uzbrojone – w 12 szybkostrzelnych automatycznych dział uniwersalnych 152 mm, kierowanych radarem, były dwa zaprojektowane i rozpoczęte jeszcze podczas wojny, ukończone w latach 1948-49 amerykańskie okręty typu Worcester. Uzbrojenie wymienionych okrętów kalibrem nie odbiegało już od krążowników lekkich. Jedynymi ukończonymi powojennymi krążownikami typowo przeciwlotniczymi były francuskie "De Grasse" i "Colbert", ukończone w 1956 i 1959 roku, uzbrojone w 16 dział 127 mm i 20 dział 57 mm; przy tym "Colbert" był jedynym nowo zbudowanym okrętem tej klasy po wojnie. Na przeciwlotniczy przebudowano jeszcze ponadto stary hiszpański krążownik lekki "Méndez Núñez", z ośmioma armatami kalibru 120 mm. W związku jednak ze wzrostem osiągów samolotów w latach 50. i pojawieniem się nowej skutecznej broni – przeciwlotniczych pocisków rakietowych, klasyczna artyleria przeciwlotnicza nie była już wówczas skuteczna przeciwko samolotom i krążowniki przeciwlotnicze podzieliły los innych okrętów o uzbrojeniu artyleryjskim, zanikając jako klasa.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Krążownik przeciwlotniczy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.