XVIII wiek Siemiany jako wioska rybacka została założona w roku 1700 na prawie chełmińskim przez księcia Prus Fryderyka I Hohenzollerna, w ramach tzw. osadnictwa szkatułowego. Lokacja Siemian na 30 włókach, odbyła się na tzw. surowym korzeniu, czyli na terenach niebędących wcześniej uprawami rolnymi. Było to 225 ha pustki leśnej porośniętej krzakami i nielicznymi drzewami. Zasadźcą i pierwszym sołtysem wsi był Chritoph Bieber, który otrzymał 3 włóki. Werbował on kandydatów do osiedlenia się, a do jego obowiązków należało także wytyczanie działek dla kolonistów. Prawdopodobnie Chritophowi została dana możliwość sprowadzenia osadników polskich z Królestwa Polskiego, czego dowodem były raporty wizytatorów szkół założonych w 1739 roku w Siemianach i Jerzwałdzie. Nowym mieszkańcom przyznano 7 lat zwolnienia z podatków i prawo darmowego pozyskania drewna z lasów książęcych na budowę domów. Wieloletni okres wolnizny miał wystarczyć do stworzenia dobrze zorganizowanej wsi z szeregiem gospodarstw, które po tym czasie miały odprowadzać stosowne podatki do szkatuły książęcej. Brat Chritopha Biebera, Friedrich, od 1705 roku posiadał tutaj karczmę. Od 1708 roku osadnicy Siemian byli zobowiązani płacić do szkatuły książęcej 16 marek podatku od każdej włóki. W 1785 roku Siemiany liczyły już 54 domów mieszkalnych.