W 1454 po wybuchu wojny trzynastoletniej toczonej pomiędzy państwem zakonu krzyżackiego a Koroną Królestwa Polskiego miejscowość zajęta została przez wojska koronne. W tym roku król Polski Kazimierz IV Jagiellończyk nadał Siemoń, wieś lokowaną na prawie chełmińskim z wielkim i małym sądownictwem oraz obowiązkiem służby zbrojnej, burmistrzowi toruńskiemu Rutgerowi von Birken. W 1466 na mocy traktatu toruńskiego podpisanego po zakończonej wojnie trzynastoletniej miejscowość została włączona do Korony Królestwa Polskiego.
W 1468 burmistrz toruński Rutger von Birken nadał Siemoń sołtysowi oraz miejscowym chłopom za czynsz roczny bez szarwarku. Od 6 łanów sołtys płacił czynsz w postaci trzech wiardunków oraz 2 kury, a karczmarz płacił dwie grzywny. Przy okazji w dokumencie odnotowano miejscowych chłopów: Jan Załoga gospodarował na 4 łanach i płacił czynsz po 6,5 wiardunku oraz 2 kury, dawał także szarwark. Matzchege Gansza, Grzegorz Schompor oraz Michał Kacsybwr wszyscy posiadający po trzy łany płacili tak samo jak Załoga. Kolejni chłopi Szemsław, Szymon, Borias, Mikołaj Koszebor, Kusze, Michał Chudy mieli po 2 łany i płacili tak samo jak pozostali.