Na drodze z Sobowidza do pobliskiego Dalwina znajdował się posterunek graniczny.
Sobowidz powrócił do Polski dopiero po II wojnie światowej, większość zamieszkałych tutaj Niemców uciekła przed Armią Czerwoną lub wyjechała do Niemiec, na ich miejsce osiedliła się częściowo ludność przybyła z innych części Polski (głównie Kociewia). Niemniej część przedwojennych mieszkańców (Niemców i Polaków) pozostała w Sobowidzu.
W latach 1954–1972 wieś była siedzibą władz gromady Sobowidz. W latach 1945–1998 miejscowość należała do województwa gdańskiego.
W miejscowości była stacja kolejowa Sobowidz.
Zabytki Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisane są: kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. Przemienienia Pańskiego, z zegarem na wieży, 1843, 2 poł. XIX w., nr rej.: A-1841 z 20.02.2009, neogotycki, w jednym z okien berliński witraż, w wyposażeniu XIX wieczna kopia obrazu "Przemienienie Pańskie" Rafaela cmentarz kościelny poewangelicki z XVIII w., nr rej.: j.w. ogrodzenie z bramkami, nr rej.: j.w. dawny ogród plebański, XIX–XX w., nr rej.: j.w. zespół dworski, XIV–XIX w., nr rej.: 1148 z 1.04.1996: dwór, park z fosą, ruiny zamku, jałownik i wozownia (nieistniejąca).