W XVIII wieku parafia w Puchłach przyjęła postanowienia Unii brzeskiej, stając się odtąd parafią greckokatolicką. Część mieszkańców Soc pozostawała przy prawosławiu, dlatego pozbawieni cerkwi dyzunici z Soc korzystali z posługi duszpasterskiej pustelników z okolic pobliskiej wsi Odrynki – byli to mnisi-uciekinierzy ze stopniowo przejmowanych przez Kościół unicki monasterów prawosławnych. Na fakt ten wskazuje zachowany do dziś w tej okolicy szczególny kult św. Antoniego Pieczerskiego – patrona pustelników (w Socach i pobliskiej Trześciance poświęcone są mu nawet krzyże wotywne). Opiekę duszpasterską nad prawosławnymi Soc i okolic sprawował także pozostający przy prawosławiu monaster w Zabłudowie. Dopiero w 1839 roku, już w Imperium Rosyjskim, na mocy postanowień synodu połockiego parafia w Puchłach powróciła do prawosławia, co pod egidą cara Mikołaja I przyczyniło się do stopniowego wypierania lokalnej obrzędowości liturgicznej nadając jej cechy typowo rosyjskie (m.in. poprzez całkowite usunięcie tutejszej gwary rusińskiej z życia cerkiewnego na rzecz literackiego języka rosyjskiego).