Historia Do ukształtowania rasy kabardyńskiej przyczyniły się konie stepowe, a także populacje karabaskie, perskie i turkmeńskie. Już w XVI wieku zwierzęta te ceniono za odporność, niewielkie wymagania utrzymaniowe oraz dużą wytrzymałość. Na ich grzbietach chętnie podróżowali rosyjscy kawalerzyści i Kozacy. Na obszarze Kaukazu zachowały się pozostałości dawnych koni Czerkiesów, niegdyś szeroko spotykanych w regionie położonym na wschód od Morza Czarnego. W połowie XIX wieku wiedeński hipolog Leopold Fitzinger wysunął przypuszczenie, że konie tego typu wywodzą się od odmiany abchaskiej, którą uważał za formę wyjściową dla wielu ras azjatyckich oraz południoworosyjskich. Ceniona niegdyś czerkieska populacja wyróżniała się przede wszystkim wyjątkową wytrzymałością i zdolnością do pracy w trudnym, górskim środowisku, a nie szybkością.
W okresie rosyjskiej wojny domowej z lat 1918–1920, która objęła również obszar Kaukazu, populacja znacząco się zmniejszyła. Od końca lat dwudziestych XX wieku rozpoczęto państwowy program odbudowy pogłowia, zakładając liczne stadniny i gospodarstwa hodowlane.