Ogólne uwagi o akcencie łacińskim Informacje o akcencie łacińskim oraz rządzących nim prawach przekazują starożytni gramatycy rzymscy. Pojęcie akcentu zaczerpnęli oni od gramatyków greckich, i dostosowali stworzone przez nich pojęcia do języka łacińskiego. Łaciński termin accentus, dosł. "zaśpiew", jest tłumaczeniem na łacinę greckiego wyrazu prosodia.
Trudność polega jednak na tym, że akcent języka greckiego miał w starożytności charakter toniczny – sylabę akcentowaną odróżniano przez podniesienie tonu głosu w czasie jej wymawiania. Języki współczesne (w tym współczesna greka) mają akcent ekspiratoryczny, sylabę akcentowaną wymawia się tym samym tonem, lecz głośniej. Dodatkowo starożytna greka miała dwa rodzaje akcentów, jeden o tonie wznoszącym (tzw. accentus acutus), drugi o wznosząco-opadającym (tzw. accentus circumflexus).
Zastosowanie tych pojęć do języka łacińskiego przez gramatyków starożytnych powoduje wrażenie, że akcent łaciński miał charakter toniczny, tak samo, jak to było w języku greckim. Stąd np. w latach siedemdziesiątych XX wieku przyjmowano, że akcent łaciński w starożytności miał charakter toniczny.