Świadectwa gramatyków starożytnych są bałamutne wskutek stosowania przez nich aparatu pojęciowego opracowanego pierwotnie dla języka greckiego. Natomiast nie zdołali oni, czy też nie czuli potrzeby wypracowania własnych pojęć, gdyż nie słyszeli różnicy pomiędzy akcentem greckim a łacińskim; lub też, nawet jeśli słyszeli, nie potrafili jej zdefiniować. Dodatkową przeszkodą mogło być towarzyszące akcentowi łacińskiemu podniesienie tonu (czyli że miałby on charakter mieszany) podobnie, jak to można słyszeć np. w polszczyźnie kresowej, zwłaszcza z Wileńszczyzny. Taki mieszany akcent jest jednak ekspiratoryczny co do zasady i skutków fonetycznych.
Prawa akcentowania Wyrazy jednosylabowe Akcent w łacinie w wyrazach jednosylabowych pada na tę właśnie sylabę. Nieliczne wyrazy jednosylabowe nieakcentowane nie traktowane są jako oddzielne słowa, lecz jako tzw. enklityki. Są one akcentowane razem z poprzedzającym je wyrazem na zasadach opisanych poniżej tak, jakby chodziło o słowo wielosylabowe.
Wyrazy dwusylabowe i dłuższe Wyrazy dwusylabowe akcentowane są regularnie na sylabę drugą od końca. Nieliczne wyjątki, które akcentuje się na sylabę ostatnią, powstały w wyniku apokopy ostatniej sylaby w wyrazie trzysylabowym.