Historia Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1844 roku z ksiąg metrykalnych parafii Niekrasów. Założono ją na gruntach wydzielonych z Matiaszowa, Niekurzy i Turska Wielkiego, pod folwark z cukrownią, która zaprzestała wytwarzania jeszcze w końcówce XIX wieku. Wieś jeszcze w pierwszej połowie XX wieku liczyła tylko kilka domów. Należała do klucza dóbr Radziwiłłów. Utworzenie Szwagrowa dopiero w latach 40. XIX wieku potwierdzają także mapy wydane wcześniej, np. tzw. mapa kwatermistrzowska.
Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku.
Na podstawie ww. informacji z 1887 roku – Szwagrów, to tylko folwark nad rzeką Wisłą w ówczesnym powiecie sandomierskim, w ówczesnej gminie Tursko i parafii Niekrasów. Leży w odległości 35 wiorst od Sandomierza. Ma 14 domów, 151 mieszkańców, 779 morgi ziemi dworskiej. Około 1870 roku istniała tu cukrownia, która produkowała za 117 000 rubli srébrem rocznie.
W 1886 roku ówczesna parafia Niekrasów należała do ówczesnego dekanatu sandomierskiego (ale dawniej jeszcze do dekanatu staszowskiego) i liczyła wówczas 2 230 dusz.