Być może więc nazwa Słonin Stary wskazuje na pierwotne położenie wsi Słonin.
Początkowo wieś była własnością szlachecką, należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Gryżyńskich, a później także do Jaszkowskich, Kobylińskich oraz Ostrorogów. W 1467 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1465 leżała w parafii Czempiń.
Pierwszy zapis związany z wsią pochodzi z 1368 i mówi o tym, że Piotrek zwany Suczka dziedzic w Słoninie sprzedał za 24 grzywien groszy praskich Jarosławowi dziedzicowi w Błożejewie w powiecie pyzdrskim, (obecnie toBłażejewo) jedną wielką toń niewodową na końcu Błożejewskiego Jeziora położonego koło Bnina.
W latach 1398-1432 dziedzicem w Słoninie był stolnik poznański Przybysław z Gryżyny, który odnotowany został w kilku średniowiecznych procesach majątkowych. W 1398 zapowiedział on przed sądem ziemskim drogi boczne (łac. "vias non rectas") w Słoninie. W latach 1420-1421 Przybysław pozwany został przez Stanisława krawca o zaległe dwie grzywny wynagrodzenia za służbę, a także o zapłatę za 6 małdratów oraz 4 ćwiertnie owsa oraz 6 ćwiertni żyta. W 1421 toczył spór sądowy z Mikołajem zagrodnikiem z Kokorzyna. W 1428 odnotowano proces sądowy opatrznego (łac.