Między innymi Matka Ziemia dała Herze drzewo ze złotymi jabłkami, którego później strzegły Hesperydy w sadzie na Górze Atlas. Prawie wszędzie w Grecji obchodzono święto upamiętniające dzień zaślubin. Posąg Hery przystrajano weselną szatą. Oprowadzano go po mieście w procesji do świątyni, gdzie czekało łoże małżeńskie. Święto to zwano świętem Dedala i uważano za odnowienie boskiego związku bogini i Zeusa. Herze i Zeusowi urodziło się czworo dzieci; istnieją przekazy, że poczęte one były bez udziału mężczyzny. Dzieci Hery to: Ares, siostra bliźniaczka Eryda, lub Ejlejtyja (poczęte, gdy Hera dotknęła pewnego kwiatu, prawdopodobnie głogu), Hebe, gdy dotknęła sałaty oraz Hefajstos, który (jak przysięgała Hera) był partenogeniczny.
Kult i ikonografia Najważniejsze ośrodki kultu Hery znajdowały się na wyspach Samos i Argos, a także na Peloponezie i w Olimpii, gdzie co pięć lat odbywały się na cześć Hery igrzyska dziewcząt. Kult Hery był rozwinięty w wielu miastach: w Mykenach, Argos, Sparcie, Samos. Tam też były najpiękniejsze świątynie. Wizerunki Hery były w starożytności dziełami: Fidiasza (metopy Partenonu), Polikleta (posąg Hery z chryzelefantyny z drugiej połowy V w. p.n.e.), Praksytelesa. Bogini była też przedstawiana w malarstwie wazowym (Waza François).