W 1625 r. wieś została częściowo zniszczona przez najazd tatarski. Połączone siły ordy budziackiej i krymskiej dotarły do miejscowości i spaliły kilka zabudowań. Cztery lata później Tatarzy w Lublińcu Starym i Nowym zniszczyli 11 ze 165 budynków.
Do 1778 r. Lubliniec Stary był wsią królewską (tzw. królewszczyzną) w starostwie lubaczowskim. W tym roku wszedł w skład habsburskich dóbr rządowych. We wsi mieszkali Polacy, Ukraińcy i Żydzi. W składzie narodowościowym zdecydowanie dominowała ludność ukraińska. Około 1785 r. miejscowość liczyła 755 mieszkańców, w tym 750 wyznawców obrządku wschodniego i 5 wiernych wyznania mojżeszowego. W październiku 1818 r. miejscowość kupił Herman baron Brunicki. Po 1841 r. należała ona do członków rodziny Brunickich – Piotra i Zdzisława. Do 1880 r. Lubliniec Stary znacznie się powiększył. Mieszkało w nim wówczas wraz z obszarem dworskim 1151 osób, w tym zdecydowaną większość stanowili greko-katolicy. Wiernych obrządku łacińskiego było zaledwie kilkunastu. Na początku XX w. Lubliniec Stary nabyli Parnasowie, którzy byli jego właścicielami do wybuchu II wojny światowej.