Ponad 70% zabudowań wsi zostało spalonych.
Lata powojenne Według danych ze stycznia 1945 r. miejscowość zamieszkiwało 1240 osób w tym 1238 Ukraińców i tylko 2 Polaków. Po pacyfikacji wsi w marcu 1945 r. liczba mieszkańców zmniejszyła się. W listopadzie 1945 r. kilkuset Ukraińców zostało przymusowo wysiedlonych do USRR. Pozostali uciekli do lasu bądź schronili się w Zamchu i innych wsiach. Wiosną 1947 r. podczas Akcji „Wisła” przesiedlono ich wraz z członkami polsko – ukraińskich rodzin mieszanych w liczbie ponad 400 osób na Ziemie Odzyskane. Latem 1947 r. utworzono we wsi posterunek ochronny MO, liczący 13 milicjantów (l podoficer, 12 szeregowych). Do Lublińca Starego zaczęli napływać osadnicy z powiatów: Mielec, Nisko, Brzesko. Osiedli tu także dawni mieszkańcy Rudki oraz osoby z Huty Różanieckiej.
W roku 1966 została utworzona w Starym Lublińcu rzymskokatolicka Parafia Przemienienia Pańskiego, która wykorzystuje do celów sakralnych dawną cerkiew.