Sychowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Sychòwò) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Luzino. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Najstarszą historię tej wsi obrazuje wykopalisko archeologiczne z 1973 roku. Odnaleziono wówczas dwa, unikatowej wartości (jedyne w Polsce) okazy archeologiczne. Były to popielnica domkowa datowana na lata 650–550 p.n.e., oraz popielnica z wyobrażeniem rąk, w której złożono spalone kości kobiety w wieku 35–45 lat. Oryginały znajdują się w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku. Kopie tych zabytków można oglądać w luzińskiej bibliotece.
Pierwsza zapisana nazwa wsi brzmiała Świechowo, a jej właścicielami byli Świechowscy. Należała do typowych wsi folwarcznych, a jej mieszkańcy utrzymywali (i utrzymują) się głównie z rolnictwa. Przedostatnimi właścicielami była rodzina Sychowskich, a w okresie międzywojennym Bernard Gniota.
W Sychowie zachował się dworek z końca XIX wieku, adaptowany po II wojnie światowej na potrzeby oświaty. Szkole Podstawowej w Sychowie nadano im. Płk Stanisława Dąbka (dowódcy obrony lądowej wybrzeża z 1939 roku).