Bitwa pod Cecorą – bitwa stoczona we wrześniu 1620 roku między armią osmańsko-tatarską a polskimi wojskami koronnymi pod Cecorą w granicach Hospodarstwa Mołdawskiego. Po nierozstrzygniętej obronie polskiego obozu wojska Rzeczypospolitej zostały rozbite w odwrocie. Bitwa ta stanowiła początek wojny polsko-tureckiej 1620–1621, której zakończeniem była obrona Chocimia, a następnie podpisanie traktatu potwierdzającego ustalenia traktatu w Buszy z 1617 roku.
Przyczyny wojny Potwierdzenie turecko-perskiego układu pokojowego z 1618 roku. Agresywne nastawienie Rzeczypospolitej wobec Osmanów i częste najazdy polskich magnatów. Spór polsko-turecki o strefę wpływów nad Hospodarstwem Mołdawskim. Spiskowanie Kacpra Grazzianiego z polskim królem w celu obalenia zwierzchnictwa sułtana. Interwencja lisowczyków w Siedmiogrodzie (lennik turecki), którego wojska aktualnie oblegały Wiedeń i zostawiły kraj bez obrony. Stałe napady rozbójnicze Kozaków zaporoskich na osmańskie wybrzeże Morza Czarnego. Ciągłe najazdy tatarskie na ziemie polsko-ruskie. Wojowniczość szesnastoletniego Osmana II, szukającego pretekstu do wojny, która uspokoiłaby niepokoje powodowane przez bezrobotne wojsko. Namowy cara rosyjskiego, przekonującego Turków o słabości Rzeczypospolitej Obojga Narodów.