mały|Dromornis stirtoni, przykład fauny późnego miocenu Miocen (z ‘mniej’ i ‘nowy’) – najstarsza epoka neogenu. Czas przemian geologicznych skorupy ziemskiej. Wypiętrzenie nowych łańcuchów górskich zmieniło cyrkulację powietrza i wód. Trwał od 23,03 mln do 5,333 mln lat temu.
Miocen dzieli się na: messyn – 7,246 – 5,333 milionów lat temu; torton – 11,63 – 7,246; serrawal – 13,82 – 11,63; lang – 15,97 – 13,82; burdygał – 20,44 – 15,97; akwitan – 23,03 – 20,44. W Polsce (szczególnie w odniesieniu do Karpat i zapadliska przedkarpackiego) stosowano również inny podział, gdzie wyróżnia się piętra (częściowo należące jeszcze do oligocenu), , , , , , i .
Geologia W miocenie Afryka zderzyła się z Europą, wypiętrzając Alpy, a Indie z Azją, wypiętrzając Himalaje. Kolejne zderzenia płyt kontynentalnych doprowadziły do wypiętrzenia Gór Skalistych i Andów. Antarktydę pokrył lądolód. Wiązało się to z zamykaniem Oceanu Tetydy, które utworzyło połączenie lądowe między Afryką i Eurazją;