thumb|left|Sanktuarium maryjne w Skoszewach Na terenie Starych Skoszew, na wschodnim brzegu rzeki Moszczenicy, znajdują się pozostałości słowiańskiego grodziska, zamieszkanego od VI do IX wieku. Miało ono kształt elipsy, powierzchnię ok. hektara, było otoczone wałem drewniano-ziemnym o wysokości 4, szerokości podstawy 12 i długości 105 metrów, oraz fosą. U wierzchołka wału znajdowały się drewniane flanki i obronne płoty. Gród został zniszczony przez pożar. Osada zamieszkana przez Wiślan, później przez Polan, była prawdopodobnie jednym z większych ośrodków administracji plemiennej. W latach 70. XX wieku zostały tam przeprowadzone badania archeologiczne. Obecnie grodzisko znajduje się na terenie prywatnym.
W wybudowanym w latach 1934–1936, na miejscu spalonego w 1934 roku, neobarokowym kościele (od 2002 r. sanktuarium) pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP (wezwanie historyczne, przywrócone w 1998 roku) i św. Barbary znajduje się łaskami słynący obraz Matki Boskiej Skoszewskiej. Jest to kopia cudownego obrazu, który spłonął wraz z kościołem 3 czerwca 1934 r.