Archeolodzy odnotowali niepotwierdzone informacje o grodzisku, znaleziono również fragmenty naczyń z VII-X wieku oraz późniejszych.
Wieś była własnością szlachecką należącą początkowo do lokalnej wielkopolskiej szlachty z rodu Tarnowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Bnińskich, Górków. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1435 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Czempiń.
Pierwsze zachowane zapisy o miejscowości pochodzą z końca XIV wieku. W latach 1393-1420 dokumenty sądowe wspominają jako świadka Wyszaka Tarnowskiego. W 1398 Wyszak oraz Kunat z Tarnowa zapłacili karę zwaną „niestane” płaconą za brak stawiennictwa w sądzie. W 1400 Wyszak Tarnowski toczył proces z Januszem Jarogniewskim o zbiegłych kmieci. W 1404 toczył kolejny proces z Maciejem Wadwiczem z Dymoczewa dowodząc, że jego siostra nie upominała się o posag przez 10 lat. W 1409 toczył następnie proces z Jakubem Dymoczewskim dowodząc, że Jakub nie dał mu listu na przechowanie do wiernych rąk. W latach 1412-1413 pozwał Jaśka Szczodrowski o 60 grzywien szer. groszy poręki. W trakcie sporu sąd nakazał wwiązanie Szczodrowskiego w 1/4 Tarnowa tegoż Wyszaka.