Nastąpiła również zmiana w klasyfikacji południowoamerykańskich psowatych. Lisy takie jak nibylis andyjski czy majkong krabożerny są jeszcze bliższe wilkom i szakalom. Pozorny lisopodobny wygląd niektórych gatunków z Ameryki Południowej jest tylko wynikiem zjawiska konwergencji. Pampasowiec grzywiasty i pakożer leśny zaś są najbardziej prymitywne z psów (Canini), tak że niektórzy naukowcy czasami klasyfikują te dwa gatunki w osobny takson (osobne plemię).
Lisy z rodzaju Urocyon są najbardziej prymitywnymi gatunkami spośród wszystkich lisów. Otocjon wielkouchy jest bliższy lisom i nie tworzy osobnej podrodziny. Został jednak wraz z innym prymitywnym gatunkiem – jenotem zaliczony do tzw. plemienia „prymitywnych psów” jako trzeciego taksonu wydzielonego w podrodzinie psowatych właściwych (Caninae).
Podział systematyczny Do rodziny należą jedna występująca współcześnie podrodzina: Caninae G. Fischer, 1817
Opisano również podrodziny wymarłe: Borophaginae Simpson, 1945 Hesperocyoninae L.D. Martin, 1989
Wymarły takson bazalny: Prohesperocyon – jednym przedstawicielem był Prohesperocyon wilsoni
Drzewo filogenetyczne Drzewo filogentyczne współczesnych Canidae z datami rozbieżności podanymi w milionach lat:
Zobacz też Borophaginae (psy-hieny)
Uwagi
Przypisy Nazwy zwyczajowe za:
Bibliografia