thumb|220px|Alegoria rodziny Sforza Sforza (wym. sfọrca) – włoski ród arystokratyczny panujący w Księstwie Mediolanu.
Dzieje Za założyciela rodu uznaje się kondotiera Muzio Attendolo zwanego, przez zarówno wrogów, jak i przyjaciół, Sforza. Jego najstarszy syn, Franciszek I, rozpoczął swoją karierę podobnie jak ojciec, jako kondotier. W 1441 r. ożenił się z Bianką Marią – nieślubną córką ostatniego księcia Mediolanu z rodu Viscontich. W 1450 został księciem Mediolanu. Główna linia wywodząca się od jego najstarszego syna, Galeazzo Marii, sprawowała władzę do 1480 roku. Z linii tej pochodziła m.in. Bona Sforza d’Aragona – żona Zygmunta Starego, władcy Polski i Litwy.
W roku 1480 (formalnie od 1494) władzę przejęła młodsza linia reprezentowana przez Ludwika il Moro, młodszego syna księcia Franciszka I. Od 1499 roku Sforzowie tracili co kilka lat władzę w księstwie na rzecz rywalizujących o te tereny dynastie Walezjuszów i Habsburgów. Franciszek II, zmarły bezpotomnie 1 listopada 1535, był ostatnim Sforzą z linii mediolańskich książąt. Cesarz niemiecki Karol V Habsburg, jego dotychczasowy protektor, włączył Mediolan do swojej domeny.