było to pierwsze połączenie kolejowe na terenach dzisiejszej Polski. Od tego czasu liczba mieszkańców zaczęła znacznie wzrastać. W kwietniu 1896 r. otwarto wówczas największą we Wschodniej Europie stację rozrządową, służącą przede wszystkim Wrocławiowi do wywozu górnośląskiego węgla na zachód. W ciągu kilku lat liczba ludności wzrosła ponad 20-krotnie – ze 167 pod koniec do niemal 3700 pod koniec
Na początku było to już osiedle miejskie, mające od ratusz. W latach 1911–1913 wybudowano szkołę ludową (obecny stary budynek Szpitala im. Falkiewicza), szkołę średnią, pocztę, posterunek policji i straży pożarnej. W wzniesiono obydwa kościoły parafialne – ewangelicki (rozebrany ok. roku 1949) oraz katolicki. Od obydwie społeczności wiernych uzyskały statusy samodzielnych parafii. Osiedle posiadało od wodociąg i kanalizację. Poza tym miało też przez kilka lat własną gazownię i zakład energetyczny (obsługujący istniejące do dziś willowe osiedle przy ul. Koreańskiej), łaźnię, aptekę (funkcjonuje do dziś) i kilka restauracji (3 z nich prowadziły również działalność kulturalną i rozrywkową).