W 1277 gród Turznice odnotowany został po łacinie (łac. „cuiusdam feodotarii”), który oblegali wtedy Jaćwingowie. Około 1423–1424 miejscowość liczyła 40 łanów i była własnością rycerza zobowiązanego do służby w zbroi ciężkiej.
W 1409 Sander z Turznic otrzymał od zakonu krzyżackiego 4 grzywny za konia w wyprawie na Dobrzyń. W 1414 szkody wojenne miejscowości po wielkiej wojnie z zakonem krzyżackim oszacowane zostały na 100 grzywien, z czego Sanderowi z Turznic wypłacono z tej kwoty 40 grzywien za konie, bydło oraz zboże. W 1438 i w 1440 odnotowany został Jerzy z Turznic, który działał w okręgu grudziądzkim Związku Pruskiego - organizacji walczącej na ziemiach pruskich z zakonem krzyżackim. W 1450 odnotowany został jako jej przedstawiciel z okręgu grudziądzkiego i rog. W 1440, 1450, 1453, 1457 w akcie erekcyjnym Związku Pruskiego wspomniano rycerza ziemi chełmińskiej Bartusza z Turznic.