Odrodzenie słowiańskich imion nastąpiło w XIX wieku. Na podstawie analizy dawnych źródeł, przywrócono do życia wiele zapomnianych imion. Było to spowodowane wpływem filozofii romantyzmu, która odwoływała się do przeszłości i tradycji, a także pobudkami patriotycznymi, gdyż podczas zaborów starano się zachować polską tożsamość narodową.
Jednym z ważniejszych dzieł w Polsce dotyczących imion słowiańskich jest wydana w 1925 roku książka prof. Witolda Taszyckiego „Najdawniejsze polskie imiona osobowe”, w której na podstawie dokumentów z XII i XIII wieku opisano budowę imion rodzimego (słowiańskiego) pochodzenia, znaczenie motywujących je leksemów oraz sporządzono ich klasyfikacjęWitold Taszycki, „Najdawniejsze polskie imiona osobowe”, Kraków, 1925..
Imiona słowiańskie w krajach południowosłowiańskich Przyjęcie chrześcijaństwa przez Słowian południowych przyczyniło się do stopniowego zaniku rodzimych imion słowiańskich, ponieważ traktowane były przez Kościół jako imiona pogańskie. W skrajnych przypadkach doprowadziło to do ograniczania w ogóle liczby używanych imion. Na przykład w Dubrowniku (Chorwacja) i okolicach, 50% osób, w tym ponad 60% kobiet i dziewcząt, nosiło w wieku XVIII tylko 5 różnych imion. W wieku XIX zaczęto powracać do dwuczłonowych imion słowiańskich.