W latach zarazy 1709-1711 roku w Upałtach zmarło 177 mieszkańców. Według ksiąg rachunkowych w 1719 roku mieszkali tu czterej sołtysi - Danielczyk, Grajewski, Pieczarka i Wyszczek oraz trzynastu chłopów pańszczyźnianych. Z 32 włók chłopskich szesnaście włók i czterdzieści morgów stanowiło pustkowie. Dwór i należący do niego majątek ziemski były własnością skarbu państwa i oddane były w dzierżawę szlachcicowi polskiemu, Kuberskiemu. W 1764 roku majątek ten rozdzielono między osiemnastu chłopów, a dwór rozebrano.
Szkoła w Upałtach powstała w 1723 roku, zreorganizowano ją w roku 1737. W początkach XX wieku była to szkoła z dwiema salami lekcyjnymi, zatrudniająca dwóch nauczycieli.
W 1816 roku uprawiało tu rolę 41 gospodarzy: 6 chłopów chełmińskich, 15 chłopów dziedzicznie wolnych, karczmarz, 9 chłopów uwolnionych z pańszczyzny, 8 zagrodników i nauczyciel. W 1830 roku rozbudowały się Upałty Małe i Upałty Średnie. W roku 1846 gospodarzyło w Upałtach 43 właścicieli, w Upałtach Średnich - trzech, a w Upałtach Małych - jeden, niejaki Andrzej Koczan.