W 1580 miał miejsce pobór od 12 łanów kmiecych, karczmarza z rolą, 6 zagrodników i komornika. W 1581 pobór odbył się od 12 łanów kmiecych po 30 groszy, od 6 zagrodników wymłóckowych, którzy płacili po 4 grosze. Karczmarzem we wsi był zagrodnik wolny (łac. „tabernator hortulanus liber”), który płacił 12 groszy. Odnotowano również jednego komornika biednego, który płacił tylko dwa grosze. W 1583 miał miejsce pobór od 10 łanów kmiecych, od 1,5 kwarty karczmarza, 6 zagrodników oraz jednego komornika.
Wieś Usczienczice położona była w 1581 roku w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 66..
W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) Uścięcice należały do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Uścięcice należały do okręgu bukowskiego i stanowiły część majątku Wojnowice, którego właścicielem był wówczas Edmund Raczyński.