Historia 1969-1975 Założycielami Eloy byli: Frank Bornemann (gitara, harmonia, perkusja), Erich Schriever (wokal, keyboard), Manfred Wieczorke (gitara, bas, wokal), Helmuth Draht (bębny) oraz Wolfgang Stöcker (bas). Nazwę zespołu zaczerpnęli z futurystycznej wizji człowieczeństwa w powieści Wehikuł czasu H.G. Wellsa, a pierwszy singiel Daybreak wydali w 1970 roku. Rok później ukazał się debiutancki album Eloy, które to wydanie cechowały konwencjonalne hardrockowe brzmienia z politycznymi odniesieniami i jako takie stanowi ono ewenement w dyskografii zespołu. Erich Schriever, odpowiedzialny za teksty grupy zawierające polityczne konotacje, zrzekł się praw do nich po wydaniu albumu, podobnie jak Helmuth Draht, zastąpiony na bębnach przez Fritza Randowa. Wydanie Inside w 1973 r. dało grupie rangę pełnowartościowego zespołu grającego rock progresywny. Po wydaniu albumu, który sprzedał się dobrze, zespół opuścił Wolfgang Stöcker, zastąpiony przez basistę Luitjena Janssena. Wydania Floating (1974) oraz Power and the Passion (1975) ugruntowały pozycję i sukces Eloy. Drugi z albumów został nagrany z dodatkowym udziałem gitarzysty Detleya Schwaara i stanowi pierwszy album koncepcyjny grupy. Pomimo odniesionego sukcesu grupa rozwiązała się w 1975 r.