niegdyś także do ram naziemnych pojazdów sportowych itp. Istnieje także dural cynkowy, który ma większą zawartość cynku 5–7% oraz miedzi, magnezu i manganu.
Historia Duraluminium zostało wynalezione przez przypadek. W 1909 roku, pod kierunkiem , były prowadzone badania nad nowymi materiałami. Pracowano nad materiałem mającym zastąpić w produkcji łusek bardzo drogi mosiądz. Podczas badań stopu aluminium z miedzią jednemu z laborantów przytrafiło się w domu nieszczęście. Pozostawił badaną płytkę i przez kilka dni nie pojawiał się w laboratorium. Po powrocie dokończył badania i uzyskał bardzo dobre wyniki. Te kilka dni przerwy dało czas na zajście samoczynnego procesu starzenia naturalnego. Próbka „młodego” (nie zestarzałego) duraluminium byłaby miękka i nie zwróciłaby większej uwagi laboranta. Wynalazek poczyniono w miejscowości Düren w Niemczech, skąd pochodzi nazwa duraluminiumProf. Łukasz Turski w radio TOK FM 9.10.2007. (według innych źródeł od łacińskiego słowa „durus” – twardy). Podobnymi stopami, jednak o gorszych właściwościach wytrzymałościowych, są hydronalium i magnal. korozja międzykrystaliczna
Przypisy
Bibliografia Juliusz Jerzy Herlinger, Niezwykłe perypetie odkryć i wynalazków, Nasza Księgarnia, Warszawa 1974, wyd. drugie.
Kategoria:Stopy metali nieżelaznych Kategoria:Glin