Zmiana wysokości dźwięku była dokładnie taka, jak obliczył uprzednio Doppler. Niezależnie od niego podobny efekt został w 1848 r. zaobserwowany przez Armanda Fizeau dla fal elektromagnetycznych.
Johannes Stark, badając promieniowanie kanalikowe, odkrył, że emitowane przez nie światło podlega efektowi Dopplera, za badania te uzyskał w 1919 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki.
Wstęp W układzie odniesienia U, w którym znajdują się źródło fali i obserwator, źródło nieruchome względem tego układu, emitujące falę o stałej częstotliwości, wytwarza fale o jednakowej długości we wszystkich kierunkach propagacji. Jeżeli natomiast źródło porusza się względem układu U, długość fali staje się zależna od kierunku propagacji. W rezultacie obserwator spoczywający w układzie U może rejestrować częstotliwość różniącą się od częstotliwości emitowanej. Wielkość tej różnicy zależy od prędkości źródła względem układu U oraz od kąta między kierunkiem propagacji fali a kierunkiem ruchu źródła. Różnica między częstotliwością emitowaną a odbieraną nazywana jest przesunięciem Dopplera lub częstotliwością Dopplera.
Zmiany częstotliwości wywołane efektem Dopplera są opisywane przez nieco inne zależności w przypadku fal mechanicznych (np. fal dźwiękowych), niż w przypadku fal elektromagnetycznych (np.