Ich stan bojowy daleko odbiegał od przewidzianego etatem. W pierwszej dekadzie maja bataliony ściągały do miejsca koncentracji w rejonie Nowego Miasta. 7 maja 1919 dywizja liczyła tylko 3180 ludzi i 58 ckm, ale w dniu 16 maja, kiedy ruszała ofensywa polska w Galicji, dywizja jeszcze bez 23 pułku piechoty, wzmocniona I/25 pułku piechoty, dwoma pociągami pancernymi, dwoma szwadronami 12 pułku ułanów i 1 szwadronem dragonów (kawaleria dywizyjna) miała na stanie wyżywienia 12739 żołnierzy, a w stanie bojowym 8480 „bagnetów”, 802 „szable”, 108 karabinów maszynowych i 34 działa. Brygadę artylerii skompletowano z baterii 1, 2 i 3 pułku artylerii polowej oraz 1 pułku artylerii ciężkiej.
Dywizja w walce o granice
w operacji wyzwalania Łotwy – w składzie grupy operacyjnej pod dowództwem gen. Edwarda Śmigłego-Rydza w 3 Armii Polskiej bitwa pod Dyneburgiem w ofensywie kijowskiej zajęcie Żytomierza (25 kwietnia 1920 r.) Zajęcie Kijowa (7 – 8 maja) ciężkie walki odwrotowe z 1.