Od 3 tysięcy lat wybrzeże Kerali było znane z handlu przyprawami i kością słoniową. Stamtąd ruszano z azjatyckimi towarami na zachód. Z powodu gęstej dżungli zagospodarowanie przez ludzi rozwijało się powoli, dopiero kontakty z dynastią Maurjów dały impuls do rozwoju. W tym czasie (320–180 p.n.e.) w dzisiejszej Kerali rozprzestrzeniał się buddyzm i dźinizm. Na ziemi tej rzekomo w 52 r. n.e. roku we wspomnianym przez rzymskiego uczonego Pliniusza Starszego porcie Muziris (Kodungallur) wylądował Tomasz Apostoł sprowadzając chrześcijan do Indii. Być może jednak pojawili się oni z kupcami syryjskimi. Pierwsze wspólnoty zakładane były dopiero w IV wieku n.e. Żydzi pojawili się po zburzeniu świątyni w Jerozolimie w 70 r. n.e. Wybrzeże rozwijało się szczególnie dzięki handlowym kontaktom z chińskimi, arabskimi, rzymskimi kupcami. Utrzymywano też kontakty handlowe z Fenicją i z Egiptem.
Do około 400 roku n.e. ziemiami dzisiejszej centralnej Kerali rządzili królowie Czera handlując z Grekami, Rzymianami i Arabami, wojując z tamilskimi dynastiami Ćolów i Pandja. Na północy Kerali powstało wówczas królestwo Mooshika od stolicy nazwane Ezhimala. Między dzisiejszą stolica Kerali Thiruvananthapuram a przylądkiem Komoryn znajdowało się państwo Ajów. Największe znaczenie mieli Czera, o których są wzmianki już z czasu Aśoki.