Wyjątkami są Kuba, Portoryko i Dominikana (wyspa Haiti). Na pierwszej z wymienionych wysp, w okresie 1990-2015 nastąpił wzrost zalesienia (jako procentowy udział w całym lądzie) o blisko 11 p.p. (z 19,2% w 1990 do 30,1% w 2015), dzięki programowi zalesiania zapoczątkowanemu w 1998. Szacuje się, że przed hiszpańską kolonizacją powierzchnia Kuby była w 90% pokryta lasami. W 1959, w czasie rewolucji kubańskiej, udział ten wynosił zaledwie 14%. thumb|Naturalnymi roślinami Aruby są kserofity W czasach pierwszych kontaktów Europejczyków z Portoryko w 1493 prawie cała wyspa była pokryta lasami deszczowymi. Przez kolejne trzy stulecia wylesianie postępowało stosunkowo powoli, nabierając tempa w XIX wieku, wraz ze wzrostem zapotrzebowania na kawę i cukier ze strony Europy i Stanów Zjednoczonych, oraz wzrostem liczby ludności na wyspie. Do 1828 roku rozwój rolnictwa i zapotrzebowanie na drewno zmniejszyły powierzchnię zalesioną do 587 tys. ha, tj. 66% zalesienia obszaru całego kraju. W 1931 powierzchnia z lasami wynosiła zaledwie 9% ogółu, a w 1940 Portoryko osiągnęło 6-procentowy, najniższy udział zalesienia w historii swojego kraju. W 1990 tereny zalesione ponownie przekroczyły 30%. Głównym motorem napędowym tego wzrostu była zmiana polityki gospodarczej państwa na przemysł lekki. Spadek cen kawy w latach 50.