W fazie stadnej migruje w ogromnych skupiskach, składających się z milionów osobników. Wędruje na północ – przy sprzyjających warunkach pojawia się nawet w Sztokholmie i Permie. Pokonuje dystans do 2 tys. km.
Taksonomia Z racji tego, iż występuje w różnych strefach ekologicznych, wyodrębniono wiele podgatunków szarańczy wędrownej, jednak eksperci wciąż nie zgadzają się co do niektórych z nich. Głównymi podgatunkami są: L. m. capito Saussure, 1884 – Madagaskar, L. m. manilensis (Meyen, 1835) – południowa Azja, L. m. migratoria (Linnaeus, 1758) – zachodnia i centralna Azja, południowo-wschodnia Europa, L. m. migratorioides (Reiche & Fairmaire, 1849) – Afryka (stały ląd) i wyspy atlantyckie. 240px|thumb|Osobnik sfotografowany w południowej Francji Z Polski szarańcza wędrowna wykazywana była jako: L. migratoria, L. m. migratoria, L. m. rossica.
Przypisy
Kategoria:Szarańczowate Kategoria:Prostoskrzydłe Afryki Kategoria:Prostoskrzydłe Australii Kategoria:Prostoskrzydłe Azji Kategoria:Prostoskrzydłe Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza