Spis poborowy z 1531 roku wymienia w parafii Wrzawy Glinik, Orzechów, Śniekozy i Goczałkowice, łącznie 7 łanów uprawnych (1 łan tzw. mały – to ok. 17 ha). Dokonana w ćwierć wieku później lustracja tych ziem wykazuje w parafii te same osady – bez Goczałkowic, ale za to 10 łanów osiadłych. W 1626 r. Wrzawy spisane razem ze Strachocinem były 4-łanową wsią parafialną. Jej właściciel Aleksander Słupecki-Grot płacił pobór od 8 zagród z rolami, 6 komornic ubogich i 2 karczmarzów z rolami. Począwszy od tego roku pisano w spisach poborowych Wrzawy et Strachocin. W 1663 r., dziedzic wrzawski Józef Gorajski z majętności swej oddał pobór od łanów osiadłych po 30 groszy, od 8 zagród z rolami po 6 groszy, od 6 komornic ubogich po groszy 2, od 2 karczmarzów po groszy 6. Rejestr poborowy z 1674 r. odnotowuje tu 45 poddanych. Parafia Wrzawy znajdująca się dotychczas w archidiakonacie sandomierskim diecezji krakowskiej, została wraz z parafiami Pniów i Radomyśl w 1597 r. przyłączona do archidiakonatu zawichojskiego. Związane to było z ogólną regulacją granicy archidiakonatu sandomierskiego nad Sanem, dostosowanej do granicy administracyjnej powiatu i województwa. Wspomniane wyżej parafie należały bowiem do powiatu urzędowskiego i województwa lubelskiego.