Po rozładowaniu na stacjach wyładowczych, na rozkaz dowódcy armii, 19 DP w nocy z 1 na 2 września przegrupowała się dwiema drogami na odległość 25 km i ześrodkowała w rejonie: Głuchów, Jeżów, Wola Łokotowa. Stanowisko dowodzenia rozwinęła we dworze w Prusach. Do pełnego składu brakowało III/85 pp, który nie przybył jeszcze z transportu kolejowego.
2 września dywizja otrzymała rozkaz kontynuowania przegrupowania. Marsz rozpoczęła w późnych godzinach popołudniowych i do świtu 3 września osiągnęła rejon Ujazd–Tomaszów Mazowiecki – lasy Lubochnia. Poszczególne pułki ześrodkowały się następująco: 86 pp na południe od Tomaszowa, 77 pp w północnej części lasu Lubochnia, a 85 pp w zachodniej jego części. Stanowisko dowodzenia rozwinięto w Lubochni.
Kolejnej nocy, z 3 na 4 września, gen. Stefan Dąb-Biernacki zdecydował przesunąć północne zgrupowanie w rejony na południowy i północny wschód od Piotrkowa, w okolice lasów Lubień, Sulejowa, Dąbrowy, Tomaszowa i Ujazdu. Obszar ten miał być rejonem wyjściowym do walki. O zmroku, rozpoczęło się przegrupowanie oddziałów dywizji. Po 30-kilometrowym marszu, około 8.00, dywizja osiągnęła rejon lasu na północny wschód od Piotrkowa. Stanowisko dowodzenia rozwinięto w Proszeniu. Zadaniem dywizji było załamanie niemieckiego natarcia prowadzonego na tym kierunku. Do jego wykonania gen.