Starożytny Rzym był zaopatrywany przez sieć akweduktów liczącą w II wieku n.e. 420 km, z czego 47 km przebiegało nad powierzchnią ziemi. Sieć ta dostarczała milion m³ wody źródlanej na dobę. Za czasów Konstantyna Wielkiego na początku IV wieku długość wodociągów wynosiła 575 kilometrów; dostarczały one do miasta około 1,5 miliona m³ na dobę. Spadek w rzymskich akweduktach wynosił kilkadziesiąt centymetrów na kilometr. Rzymianie niekiedy odwadniali teren w pobliżu akweduktu, aby zmniejszyć ryzyko skażenia przez wody gruntowe. Przy wyborze źródeł, prócz badania stanu wody, obserwowali stan zdrowia ludzi. Woda była dostarczana do fontann, łaźni i szaletów publicznych, oraz co bogatszych domów.
Z rzymskich wodociągów najbardziej znane są: najstarsze, prowadzące wodę do Rzymu: Aqua Appia (312 rok p.n.e.) czynny do dziś Aqua Marcia (144–140 p.n.e.) Aqua Virgo (20 p.n.e.) Aqua Claudia (52 rok n.e.). oraz leżące poza Italią: Francja Pont du Gard koło Nîmes we Francji (zbudowany około 19 roku p.n.e.), akwedukt do Fréjus (Forum Iulii) przez Roche Taillée, Hiszpania El Pont del Diable w Tarragonie w Hiszpanii z I wieku p.n.e., akwedukt w Segowii z I – II wiek n.e., akwedukt Los Milagros w Meridzie – I wiek p.n.e., Grecja akwedukt w Nikopolis w Epirze z czasów Oktawiana Augusta, akwedukt koło miejscowości Moria do Mityleny