Ekologia Ryjkonosowe zasiedlają różnorodne siedliska – lasy tropikalne i zarośla, ale także półpustynie i pustynie. Spotyka się je także w lasach górskich. Lasy szczególnie upodobały sobie sorkonosy, jak sorkonos złotozady, lubiące też zarośla i tereny nadrzeczne, także miejsca zmodyfikowane działalnością ludzką. Długoszek preferuje podobne siedliska, aczkolwiek radzi sobie na terenach z mniej gęstą roślinnością. Ryjoskoczek północnoafrykański zamieszkuje między kamieniami na wybrzeżach, w Afryce Południowej podobne siedlisko zamieszkują aż 4 gatunki ryjoskoczka. Przedstawiciele tego rodzaju unikają natomiast piaszczystych wydm. Ryjkonos preferuje też suche obszary o żwirowatej glebie porosłej ubogą roślinnością, narażając się na mrozy i zimowe śniegi.
Ryjkonosowe są owadożercami. Niektóre z nich są właściwie myrmekofagami spożywającymi mrówkowate i termity, zwłaszcza Macroscelidinae. Aczkolwiek dieta uzupełniana bywa owocami, nasionami i zielonymi częściami roślin.
Prowadzą samotny tryb życia bądź też spędzają je w parach. Występuje terytorializm. Terytorium zajmuje powierzchnię 1–2 ha. Pewne ryjkonosowe mogą przemierzać je wydeptanymi ścieżkami, na których są w stanie szybko poruszać się, umykając potencjalnym drapieżnikom. Aktywne są w dzień.