Po drugiej wojnie światowej we wsi funkcjonowała szkoła podstawowa, kółko rolnicze i ochotnicza straż pożarna. W czerwcu 1950 r. (według innych źródeł w 1954 lub 1955 r.)A. Hemka, J. Olędzki, Wrażliwość mirakularna, „Polska Sztuka Ludowa – Konteksty”, t. 44, z. 1, s. 9–10. w miejscowości miał się wydarzyć cud – gipsowa figurka Matki Boskiej w kapliczce położonej w pobliżu rzeki Płonki miała płakać i poruszać się. Wieść o rzekomym cudzie zaczęła gromadzić okoliczną ludność – według różnych źródeł od 30 do 50 tysięcy osób. Zdecydowana reakcja władz państwowych oraz nieuznanie cudu przez władze kościelne doprowadziły do stopniowego wygaszenia zainteresowania tym wydarzeniemJ. Pawłowicz, Ludzie płockiej bezpieki. Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Płocku 1945–1956, Warszawa 2007, s. 102: pierwszych dniach czerwca 1950 r. PUBP w Płocku zaalarmowany został przez funkcjonariuszy MO z posterunku w Staroźrebach, że w miejscowości Zdziar Wielki zdarzył się „cud”. Skierowani na miejsce funkcjonariusze Referatu V w taki sposób relacjonowali owo zdarzenie: „w dniu 1 czerwca roku bieżącego obywatelka Cywińska, idąc po wodę do rzeki, zwróciła uwagę, że na figurze w Zdziarze Wielkim, gm. Staroźreby, powstały zmiany na skutek wadliwego odmalowania.