Polacy w Omsku Początki Polacy pojawili się w tajdze Przyirtysza (ros. Прииртышье, od nazwy rzeki Irtysz, obwód omski) podczas budowy Tary w 1594 r., było to początkowo 50 jeńców. Następni polscy i litewscy jeńcy pojawili się w okresie Wielkiej Smuty m.in. w Tarskim Przyirtyszu (Тарское Прииртышье)Ałła Junakowska (ros. Алла Анатольевна Юнаковская), tłum. Agnieszka Grzelak, Polski komponent w strukturze Średniego Przyirtysza, tekst drukowany we fragmencie, [w:] Kulturalno-oświatowy almanach „Witaj, Polsko!”, Nr 1 2005 r..
Kolejny napływ Polaków związany był z wojnami Carstwa Rosyjskiego ze Szwecją, z Rzecząpospolitą; tzw. wojną smoleńską (1632–1634), wojną polsko-rosyjską 1654–1667, wojną rosyjsko-szwedzką (1656–1658). W 1660 roku z Moskwy za Ural został zesłany pierwszy katolicki ksiądz, jezuita Jędrzej KawęczyńskiStanisław Załęski, Jezuici w Polsce, Kraków 1908, d.213., odbywający zsyłkę w Tobolsku i Narymie. W tym czasie następuje również „wewnętrzna migracja”, związana m.in. z przesiedleniami Polaków z Tobolska do Tary. W Tobolsku w latach 30. wieku XVII, mieszkali zesłańcy z Polski. Na terytorium Syberii w XVII w., mieszkało już kilka tysięcy Polaków, przy czym zdarzały się wypadki, że obywatele Rzeczypospolitej dobrowolnie przyjeżdżali pracować na Syberię.