Rudolf Otto (ur. 25 września 1869 w Peine, zm. 6 marca 1937 w Marburgu) – niemiecki filozof, przedstawiciel fenomenologii i teolog protestancki, religioznawca, autor.
Życiorys W maju 1888 roku wstąpił na Uniwersytet w Erlangen, gdzie podjął studia teologiczne; w roku 1898 na Uniwersytecie w Getyndze obronił rozprawę doktorską na temat Ducha Świętego u Lutra. W roku 1906 po trwającej osiem lat pracy na stanowisku docenta prywatnego otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. W roku 1915 został powołany na katedrę teologii systematycznej we Wrocławiu, a w roku 1917 w Marburgu. Za sprawą podróży do Indii, Sri Lanki, Japonii, na Bliski Wschód i do Afryki Otto zaczął się interesować religiami Wschodu, a zwłaszcza hinduizmem.
Dzieła 1917 – Świętość: elementy irracjonalne w pojęciu bóstwa i ich stosunek do elementów racjonalnych (tytuł oryginalny: Das Heilige. Über das Irrationale in der Idee des Göttlichen und sein Verhältnis zum Rationalen), najważniejsze dzieło R. Otto. W książce tej autor analizuje doświadczenie świętości, podkreśla jednak, iż zrozumieją go tylko ci, którzy sami mieli podobne doświadczenie. On jedynie jest tym, który podaje wskazówki. W dziele tym Otto rozprawił się z doświadczeniem sacrum.