Wędrownicy – grupa metodyczna w organizacjach harcerskich, skupiająca młodzież ponadgimnazjalną i starszą. Symbolem wyróżniającym spośród innych grup jest naramiennik wędrowniczy.
Historia wędrownictwa Robert Baden - Powell początkowo zaproponował jedynie dwie grupy metodyczne - wilczki i skautów, dopiero w 1922 wyróżnił grupę metodyczną Roverów, czyli najstarszych skautów w wieku wyższym niż 17 lat. Miała to być grupa, która domknie ciąg wychowawczy i przygotuje skautów do przejęcia roli wychowawczej w organizacji.
W Polsce za prekursora ruchu wędrowniczego uznaje się Adama Ciołkosza, młodego instruktora i działacza PPS który był przeciwnikiem militaryzmu panującego w ZHP w latach dwudziestych i uważał, że władze ZHP przemieniły ruch harcerski w organizację. Rozpoczął ruch harcerski zwany Wolnym Harcerstwem który miał zaadaptować na polskie potrzeby idee puszczańskie i woodcraftowe, a także skupić się na wychowaniu harcerzy do pomagania słabszym i służby. W tamtych czasach harcerze w wieku 15+ byli nazywani harcerzami starszymi. W 1923 roku Ciołkosz założył organizację harcerską Zjednoczenie Wolnego Harcerstwa, które używało symbolu trzech płomieni, podobnego do współczesnej watry wędrowniczej.