W latach 1948–1959 koalicje sprawowały małe partie liberałów a po 1966 koalicja komunistów i liberałów. W okresie 1958–1962 socjaldemokraci współpracowali z konserwatystami i tworzyli wspólną opozycję wobec rządu i prezydenta z ramienia agrariuszyPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 103.
Sytuacja kryzysowa w partii zakończona została na zjeździe z 1963 roku. Nowym przewodniczącym został wtedy Rafael Passio, ustabilizowanie partii doprowadziło do odbudowy poparcia dla socjaldemokracji (po 1954 roku poparcie systematycznie malało). W wyborach z 1966 roku socjaldemokracja zdobyła najlepszy wynik od czasu wojny, uzyskali wtedy 55 mandatów. Centryści przeforsowali zmiany m.in. poparto neutralny statut Finlandii na arenie międzynarodowej i rozwój przyjaznych stosunków ze Związkiem Radzieckim. Zmiana pozycji z bardziej prawicowych na bardziej centrowe doprowadziły do powrotu socjaldemokratów do rządu (po ośmiu latach). W 1966 Rafael Passio został premierem rządu w skład którego weszli też przedstawiciele komunistów co tym samym zakończyło wcześniejszą antykomunistyczną postawę partii z okresu kierownictwa prawicowegoPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s.