Bardzo ciężko przeżył proces o zbór wileński w 1640 roku, w którym wyrokiem królewskim Władysław IV nie tylko nie ukarał sprawców napadu na zbór, ale nakazał jego przeniesienie za mury miejskie i zakazał czynności duszpasterskich pastorom w obrębie miasta. Uczestniczył jako świadek ze strony swoich współwyznawców w dekrecie o wykonaniu wyroku. Zdaniem współczesnych zmarł załamany obrotem sprawy.
Jego przywiązanie do kalwinizmu było powodem tego, że Zygmunt III Waza latami blokował jego nominację do senatu. Do tego ostatniego awansował go dopiero Władysław IV Waza.
Pomimo głębokiego kalwinizmu, był osobą tolerancyjną, przyjaźniąc się np. z biskupem Eustachym Wołłowiczem. Podczas sejmów w 1611 i 1632 zrezygnował z forsowania postulatów swoich wyznawców, gdy katolicy zagrozili zerwaniem sejmów.
Rodzina i potomstwo W 1606 roku poślubił współwyznawczynie Annę z Kiszków (zm. 1642), dziedziczkę ogromnych włości, w skład których wchodziły m.in. Kiejdany. Z ich czworga dzieci przeżyło dwoje.
Janusz Radziwiłł (1612-1655) Katarzyna (1614-1674) żona Jerzego Karola Hlebowicza.
Sprawował także opiekę majątkową i potem osobistą nad bratankiem Bogusławem Radziwiłłem.