Dzieje obrazu w czasie II wojny światowej Obraz został wystawiony w 1864 roku w sali Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Został zakupiony przez Maurycego Potockiego z Zatora za 10 000 guldenów. W 1865 na wystawie w Paryżu otrzymał złoty medal. Obraz był wielokrotnie przesyłany i szybko uległ dużym zniszczeniom. W 1884 roku, w Wiedniu, pod nadzorem Daniela Penthera obraz zdublowano i naklejono na nowe płótno. Później obraz znajdował się w Warszawie w prywatnych zbiorach Augusta hrabiego Potockiego.
W 1939 roku, w obliczu zbliżającej się II wojny światowej, z inicjatywy polskich muzealników, obrazy Bitwa pod Grunwaldem i Kazanie Skargi zostały nawinięte na ten sam drewniany wał, zapakowane do drewnianej skrzyni i konnym transportem przewiezione do Muzeum Lubelskiego. Po bombardowaniu, w którym ucierpiało też muzeum, obrazy przewieziono na teren Taborów Miejskich, gdzie pod garażami, owinięte papą, złożone w drewnianej skrzyni, w cementowym sarkofagu obrazy zostały zakopane w ziemi. Odkopano je 17 października 1944 roku. Kilka lat spoczywania w wilgotnej ziemi spowodowało liczne uszkodzenia lica, rozwój pleśni, przedarcia płótna. Obrazy trafiły do pracowni konserwatorskiej w Naczelnej Dyrekcji Muzeów w Zachęcie.