26 maja 1916, w wyniku wymiany jeńców wojennych, wrócił do armii austriackiej i od 1 maja 1917 do 31 marca 1918 walczył na froncie włoskim, jako oficer operacyjny 6 dywizji piechoty, a następnie do 3 listopada 1918 jako oficer sztabu 11 brygady piechoty.
29 listopada 1918, razem z Tadeuszem Kutrzebą, został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana i przydzielony do Sztabu GeneralnegoDziennik Rozporządzeń MSWojsk. Nr 9 z 7 grudnia 1918 r., poz. 179, 191.. Wyznaczono go na stanowisko zastępcy szefa oddziału demobilizacyjnego dla armii niemieckiej i austriackiej. W trakcie wojny polsko-ukraińskiej, w styczniu 1919 został szefem sztabu na Froncie Wołyńskim, a w maju tego roku, w czasie wojny z bolszewikami, szefem sztabu 1 Dywizji Piechoty Legionów i grupy gen. Rydza-Śmiglego na Froncie Litewsko-Białoruskim. Brał udział m.in. w działaniach grupy gen. Majewskiego i gen. Babiańskiego – od zdobycia Włodzimierza Woł. i Kowla po Łuck oraz na froncie wileńskim do zdobycia Drysy i do rozpoczęcia działań na Dźwińsk. Za bohaterstwo wykazane podczas wojny 10 marca 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.