W XVIII wieku na terenie wsi zaczęli osiedlać się Bambrzy. Na należących do nich gruntach wzniesiono później Kościół Matki Boskiej Bolesnej oraz obecny dworzec kolejowy. Tory przecięły lazareckie tereny przynależne wsi na dwie części. Część wschodnia przypadła Wildzie, zachodnią dalej nazywano Świętym Łazarzem lub Nowym Łazarzem. Pod koniec XIX w. wybudowano tu pierwsze większe zakłady przemysłowe. W granice Poznania włączony został Święty Łazarz w 1900.
Obiekt został gruntownie wyremontowany dla towarzystwa Alliance française (czytelnia i biblioteka francuska) i otwarty w maju 1987 z udziałem ambasadora Francji w Polsce – Claude'a Harela oraz rektora Jacka FisiakaWydarzenia w Poznaniu w 1987 r. (część druga), w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/1988, s.213, ISSN 0137-3552.
Obecnie Łazarz to poznańska dzielnica mieszkaniowa przylegająca do centrum od południowego zachodu, położona wzdłuż ul. Głogowskiej, wchodząca w skład osiedla samorządowego Św. Łazarz.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zabytkowe budynki niemieszkalne w Poznaniu Kategoria:Historia Poznania w średniowieczu Kategoria:Lazaryci Kategoria:Budynki szpitali i zakładów opieki medycznej w Poznaniu Kategoria:Wilda Kategoria:Budynki muzeów i bibliotek w Poznaniu Kategoria:Leprozoria