Edmund Starszy (921 - 26 maja 946) – król Anglii od 27 października 939 do śmierci. Syn Edwarda Starszego i jego trzeciej żony, Edgivy z Kentu. Tron objął po śmierci swojego przyrodniego brata Athelstana. Wcześniej brał raczej niewielki udział w życiu politycznym kraju. Wiadomo, że brał udział u boku brata w zwycięskiej bitwie pod Brunanburh z koalicją duńsko-szkocką w 937 r. Koronował się 29 listopada.
Już niedługo po objęciu tronu Edmund musiał stawić czoło atakowi duńskiego króla Dublina, Olafa III, który zajął Nortumbrię i najechał na Midlands. Rychła śmierć Olafa w 941 r. umożliwiła Edmundowi odzyskanie Midlands. W 943 r. Edmund został ojcem chrzestnym króla Yorku, Olafa. W 944 r. udało mu się odbić z rąk Duńczyków Nortumbrię. W tym czasie jego chrześniak król Olaf utracił tron w Yorku, ale został królem w Dublinie, kontynuując przyjazne stosunki z Edmundem. W 945 r. król podbił Strathclyde, ale na mocy traktatu odstąpił go w zamian za obietnicę pomocy wojskowej królowi Szkocji Malcolmowi I. Ustabilizowało to północną granicę królestwa Anglii. Dla rdzennych ziem królestwa Edmunda jego panowanie było okresem spokoju. Za jego panowania zaczęło się odradzać życie klasztorne w Anglii, które podupadło w okresie najazdów wikingów.