mały|Pałac Adama Tarły na zamku w Skale Podolskiej Adam Tarło herbu Topór (ur. 1713, zm. 16 marca 1744) – wojewoda lubelski od 1736, starosta jasielski, drohobycki, zwoleński i dolińskiKonfederacja Generalna Stanów Koronnych y Wielkiego Xięztwa Litewskiego na walnym zieźdźie w Dźikowie pod Sandomierzem postanowiona dnia V miesiąca Listopada. Roku Pańskiego MDCC.XXXIV, [b.n.s], marszałek konfederacji dzikowskiej, marszałek Trybunału Skarbowego Koronnego w 1737, stronnik króla Stanisława Leszczyńskiego, przywódca opozycji wobec Augusta III.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława Tarło (zm. 1721), kuchmistrza koronnego i Anny Tarło z Podhajec (1674–1751), córki Kazimierza (zm. 1690), starosty gostyńskiego. Do rodzeństwa należeli: Antoni (1717–1759), kasztelan lubaczowski i Franciszka, późniejsza żona Wawrzyńca Lanckorońskiego (zm. 1751), rotmistrza chorążego pancernego. Dziad jego Adam Tarło (zm. 1710), pełnił obowiązki wojewody smoleńskiego, pradziad Zygmunt Aleksander (zm. 1654), był kasztelanem przemyskim. Po roku 1728 poślubił wdowę po hetmanie wielkim koronnym i wojewodzie mazowieckim Stanisławie Chomętowskim, Dorotę Tarło (zm. 1756). Dorota Tarło była córką Karola (1640–1703), wojewody lubelskiego.